Etiket arşivi: Meksika

Şiddet 72| Atletik Şiddet 2

  • Gladyatör dövüşlerinin Roma kültürüne, Etrüskler’den ya da Samnitler’dengeldiği düşünülür. İlk müsabakanın MÖ 264 yılında gerçekleştirildiği söylenir. Sonradan bu müsabakaların yapılacağı binalar, amfitiyatrolar inşa edilmiştir. Arenada dövüşenler arasında kadınlar da vardır. Arenada suçlulara yer vermek suretiyle onların idamları da gerçekleştirilmekteydi.
Mayalar ve Aztekler’in top oyunu çok vahşi bir oyundu. Taştan yapılma bir topu, insan boyundan çok daha yükseğe yerleştirilmiş, basketbol potasına benzer bir çemberden geçirmek amaçlanırdı. İki takım da topu yere düşürmemeye çalışırdı. Oyuncular sadece dirsek, kalça ve dizlerini kullanabilirlerdi. Oyuncuların özel koruyucu giysileri olurdu. Oyunu kazanan, kaybedenin kafasını keserdi. Meksika’da, Eski Chichen Itza’da Oyun Salonu’nun duvarındaki kabartmada galip, rakibinin kesik kafasını elinde tutuyor. Kabartmanın devamında yenilenin boynundan fışkıran kan betimlenmiş. Bu top oyununun sadece spor değil, dinsel bir olay da olduğu düşünülüyor.  Fotoğraf: Füsun Kavrakoğlu

Mayalar ve Aztekler’in top oyunu çok vahşi bir oyundu. Taştan yapılma bir topu, insan boyundan çok daha yükseğe yerleştirilmiş, basketbol potasına benzer bir çemberden geçirmek amaçlanırdı. İki takım da topu yere düşürmemeye çalışırdı. Oyuncular sadece dirsek, kalça ve dizlerini kullanabilirlerdi. Oyuncuların özel koruyucu giysileri olurdu. Oyunu kazanan, kaybedenin kafasını keserdi. Meksika’da, Eski Chichen Itza’da Oyun Salonu’nun duvarındaki kabartmada galip, rakibinin kesik kafasını elinde tutuyor. Kabartmanın devamında yenilenin boynundan fışkıran kan betimlenmiş.
Bu top oyununun sadece spor değil, dinsel bir olay da olduğu düşünülüyor.
Fotoğraf: Füsun Kavrakoğlu

  • Gladyatörler kimi zaman ölümüne dövüşmekle yükümlüydü. Yırtıcı hayvanlarla ve kendi aralarında dövüşürlerdi. Gladyatörlergenellikle köleydi ve dövüşüp dövüşmeme konusunda seçim şansları yoktu.
  • Cicero, gladyatör oyunlarının acı ve ölüme karşı iyi bir eğitim olduğunu belirtmiştir.Bu gösterilerin,ölüme küçümseyerek bakılması yönünden halka ilham kaynağı olduğu düşünülürdü. Gladyatörlerin birbirlerine yaptıkları şeyleri hak ettikleri yönünde genel bir hissiyat da vardı.
  • Yunan boksörler el ve bileklerini ince öküz derisi ile sararlarken, Roma Dönemi eldivenlerinde hasma daha fazla hasar vermesi için metal kullanılırdı.
  • MS 200’de İmparator Septimus Severus kadın gladyatörleri yasakladı.
  • Can ve para kayıplarının fazlalığı, Hıristiyan kilisesinden gelen itirazlar yüzünden bu müsabakalar yaklaşık MS 400’de sona erdirildi.
  • Günümüzde boks, güreş, pankreas gibi uzun bir geçmişe sahip sporlar devam ederken, Amerikan futbolu, Amerikan güreşi gibi daha yeni spor dalları da sert sporlara ilave oldu. Sert sporların beyin hasarına yol açabileceği bilinmekle birlikte, bu aşırı şiddet içeren sporlar hala hoş görülmektedir.

 

Şiddet 11 | Ritüellerdeki Şiddet 3 |Kurban Olarak İnsan 2

  • Savaş tanrısı adına yapılan savaşlarda şiddet, toplum üzerinde yüceltici ve yükseltici bir rol oynardı.
  • 14. ve 16. yüzyıllar arasında yaşamış bir Orta Amerika halkı olan Aztekler, güneşin gökteki seyrine devam edebilmesi için kurban kanıyla beslenmesi gerektiğine inanırlardı. Kendini kurban etme, kendi bedenini keserek veya delerek kanatmak, Aztekler arasında yaygındı. Bu, tanrılara kan sunmanın bir yoluydu.
  • Aztekler, başında bir rahibin bulunduğu ritüel savaşlar yaparlardı. Bu savaşlardaki kitlesel öldürme eylemleri dinsel edimlerdi. Amacı, şiddetin kontrolden çıkmasını sağlamaktı, aracı ise şiddetti.
  • Meksika’da, mısırın tüm bir yaşam sürecinden geçtiği düşünülerek, mısır dikildiğinde yeni doğmuş bebekleri, filiz verdiğinde biraz daha büyük çocukları, mısırın yetişme zamanında yaşlı erkekleri kurban ederlerdi.
  • Meksika’da tanrı kılığına sokulan kişiye bir yıl özen gösterilir, sonra tapınakta şölenle rahip tarafından, taş bir bıçakla göğsü kesilerek kalbi güneşe sunulur; başı daha önceki kurbanların kafatasları arasına konur, kol ve bacak etleri soyluların masasına sunulurdu. Yerine hemen bir başka delikanlı seçilirdi. Öldürülen tanrının hemen yaşama geri döndüğüne inanılırdı.
Eski Chichen Itza, Kafatası Tapınağı, Meksika. Bir Maya (550-900) yerleşimi olan Eski Chichen Itza’da bir insan kurban etme kuyusu da görmüştük. Fotoğraf: Füsun Kavrakoğlu

Eski Chichen Itza, Kafatası Tapınağı, Meksika.
Bir Maya (550-900) yerleşimi olan Eski Chichen Itza’da bir insan kurban etme kuyusu da görmüştük.
Fotoğraf: Füsun Kavrakoğlu

  • Mayalar kendi kanlarını döktüklerinde tanrılarla temasa geçtiklerine ve yiğitliklerini gösterdiklerine inanırlardı.
  • Kutsal olduğu düşünülen kişilerin öldürülme töresi dünyanın birçok yerinde geçerliydi.
  • Sakız ve Bozcaada’daki Dionysos törenlerinde insan kurban edilirdi.
  • Ekvador Kızılderilileri tarlalarını ektiklerinde insan kanı döker, erkeklerin kalplerini kurban olarak sunarlardı. Bu kurban verilmezse ürünlerinin tamamen yok olacağını düşünürlerdi. Kurban töreni bitince halk tarlasını ekmeye başlardı.
  • Batı Afrika’da, Gine’de, Hindistan’da bir Dravidyen halk olan Gond’larda ve Khond’larda, Bengal’de toprağa insan kurbanlar sunulur, kurbanların parçaları farklı tarlalara gömülürdü.
  • Başkasının ruhunu kendisininkiyle birleştirmek için o kişinin kalbi, gözü veya bazı yerlerde de safrası yenirdi.
  • Avustralya yerlileri cesaret kazanmak için cesur insanların kalbini ve ciğerini yerlerdi.
  • Antik Yunanlar, insan kurbanetmezlerdi. Troya Savaşı öyküsünde, Yunan komutan Agamemnon, kızı İfigenia’yı Tanrıça Artemis’e kurban etmek zorunda kalmıştı, ama, efsanenin bazı versiyonlarında İfigenia son dakikada kurtuluyordu.
  • Daha sonra, gerçekten öldürme töresi yerine yalandan öldürme uygulaması konmuştur. Yalandan öldürme, bir tasvir üzerinde gerçekleştirilirdi.
  • Greklerde tanrılara kurban verme 6. yüzyılda İmparator Justinyen tarafından yasaklanana kadar devam etmiştir.

 

Gabriel Garcia Marquez

GABRIEL GARCIA MARQUEZ
(1927-2014)

  • Kolombiyalı.
  • İspanyolca konuşulan dünyada Gabo diye anılan,
  • Kendisini “Mercedes’in kocası” olarak tanıtan,
    (Karısına ilk kez evlenme teklif ettiğinde kendisi 18, Mercedes 13 yaşında.)
  • Cervantes’ten sonra dünyada en çok dile çevrilen yazar.
  • Her sabah sözlüğü açıp birkaç sayfa okuma alışkanlığı olan,
  • Romanlarını yayımlandıktan sonra bir daha okumayan,
  • Ağır sigara tiryakisi,
  • Eserlerinde hayali Macondo ülkesini anlatan yazar. Macondo, Bantu dilinde muz demek. Muz, Latin Amerika sömürüsünün simgesi olan bir ürün.
Fotoğraf: Alinteri.org

Fotoğraf: Alinteri.org

  • Gabriel Garcia Marquez, daima görsel bir imgenin romanlarının çıkış noktası olduğunu söyler. Hafızamızın ve beklentilerimizin seçtiği fotografik imgeleri seçebilen; ölü ve gereksiz olan her şeyi eleyen ve bunu edebi bir dille aktarabilen kişiyi yazar olarak tanımlar.
  • Ruhsal durumlardan, düşüncelerden, duygulardan, iç hesaplaşmalardan uzun uzun bahsetmez; olayları yalın bir biçimde anlatır. Söyleyeceğini satır aralarında söyleyerek, iç dünyayı okuyucunun sezgisine bırakır.
  • Franz Kafka’nın Dönüşüm adlı eserini okuduktan sonra, içinde yazmak için büyük bir istek uyandığını, ilk öykülerini o sıralarda, 1946’da yazdığını; Kral Oidipus adlı yapıtın ve Ernest Hemingway ile William Faulkner’ın da kendisini etkilediğini belirtir.
  • Yanlarında büyüdüğü liberal görüşlü emekli bir subay olan ve ona savaşı, ölümü, siyasi olay ve çatışmaları anlatan dedesi ile ona masallar, yerli mitolojisinden hikayeler anlatan anneannesinin öykülerinin kitaplarının özünü oluşturduğu söyler.
  • Marquez, yazdıkları içinde en çok, en kendiliğinden, en içten bulduğu 1950’de yazdığı, önce reddedilip ancak 1955 yılında basılabilen, ilk romanı Yaprak Fırtınası’nı beğendiğini söyler.
  • 1965 yılına kadar basılan eserleri hiç satmıyor. O yıl, 18 ay, günde 8 saat bir odaya kapanıp, dedesi ile anneannesinin çocukluğunda ona anlattıklarından esinlenen Yüzyıllık Yalnızlık adlı eserini yazıyor. İnanılmaz olanları gerçekmiş gibi gösterme hünerini çok etkileyici biçimde ortaya koyduğu kitap, basıldığı 1967 yılında ilk hafta 8000 adet, sonraki 3 yılda 500.000 adet satıyor. Marquez, dünyanın en çok tanınan ve okunan yazarlarından biri oluyor. Yüzyıllık Yalnızlık için, İspanyolca’nın Don Kişot’tan sonra yazılmış en bilinen kitabı deniyor. Kitap, günümüze kadar 60 milyona yakın sattı.
  • Yüzyıllık Yalnızlık’ta şiirsel dil, alegori, doğaüstü iç içe. Bireyleri, klasik roman dünyasının bireyleri değil. Romanın öznesi tarih. Düşle gerçekliği, gerçekçilikle fantastiği iç içe anlatıyor. Eserin dünyasında zamanın ampirik zaman kavramıyla ilgisi yok; isterse geri dönüyor, isterse yavaş, isterse hızlı akıyor. Tarihi düşlerle iç içe geçirerek, dönüştürerek, döngüsel hale getirerek anlatıyor. Aynı mitlerin zamanı gibi, geri dönüşlerden, tekrarlardan oluşuyor. Doğa ile insan arasındaki denge durmadan bozulup yeniden kuruluyor.
  • Fantastik ögelerle kurulan metinlerinde okur yabancılaşmaz, anlatıya katılır. İrkiltici ögeler, okuyucuda bir korku, kaygı yaratmaz, yadırgatıcı olmaz.
  • Büyülü Gerçekçilik’in yaratıcısı olarak bilinse de Rulfo ve Borges’in açtığı yolda yürüyor ve bu anlatımın bilinirliğini artırıyor.
  • 1982 yılında Nobel Edebiyat Ödülü’ne layık görülüyor.
  • Kolera Günlerinde Aşk (1986), ailenin muhalefetine rağmen büyük bir aşk yaşayan anne-babasının hikayesini anlatıyor. Bu romanı yazarken bilgisayar kullanmaya başlayan yazar; o zamana dek bir romanı yedi yılda bitirirken, bilgisayar kullanmaya başladıktan sonra sürenin üç yıla düştüğünü ve bilgisayarda yazmanın daktiloda yazmaktan daha az yorucu olduğunu Newsweek röportajında belirtmişti.
  • Benim Hüzünlü Orospularım (2005) adlı eseri, 2005 yılında İspanyolca konuşulan dünyada bir milyon adet basıldı ve daha yayımlanmadan korsan baskıları çıktı.
  • Fidel Castro’nun (1926-2016) yakın arkadaşı olan Marquez’in, her röportaj için talep ettiği 50 bin doları Küba’ya gönderdiği söylenirdi. Ama Castro’nun Susan Sontag’ın kitaplarını yasaklamasına karşı çıkmış, Kuba’daki ölüm cezasına karşı çıkarak sayısız insanın Kuba hapishanelerinden çıkıp ülkeyi terk etmesini sağlamıştı. Castro’nun ona Havana’nın en ayrıcalıklı mahallesi Savoney’de devasa bahçeli bir villa hediye ettiği söylenirdi.
  • Kendisi de gazeteci olan Marquez, genç gazetecilerin eğitimine son anına kadar destek oldu.
  • 1980’li yıllarda Kolombiya devletine karşı yıllardan beri silahlı mücadele veren FARC gerillalarıyla haşır neşir olmakla suçlandı. Bu yüzden ülkesinden sürgün oldu, Meksika’ya yerleşti.
  • Kolombiya hükümeti ile FARC gerillaları arasında; Washington-Bogota-Kuba arasında arabuluculuk yapmış; El Salvador ve Nikaragua’daki iç savaşların önlenmesi için çaba göstermişti.
  • ABD’ye giriş yasağı Başkan Bill Clinton (1993-2001) tarafından kaldırılmış; Clinton, Yüzyıllık Yalnızlık’ın en sevdiği eser olduğunu söylemişti.
  • Lenf kanserinden öldüğü gün, kendisini sürgüne göndermiş olan Kolombiya devletinin Cumhurbaşkanı Juan Manuel Santos onu, “Bugüne kadar yaşamış en büyük Kolombiyalı” olarak nitelendirdi.
  • Gabriel Garcia Marquez’in külleri, doğduğu ülke olan Kolombiya ile 30 yıla yakın yaşadığı ve öldüğü ülke olan Meksika arasında bölüştürüldü.

 

Yararlanılan Kaynaklar

  • Kafka’nın Dönüşüm’ü Bende Yazma İsteği Uyandırdı, Rita Guibert, Cumhuriyet Kitap Sayı 803.
  • Çevirmenin Gözünden G. G. Marquez, İnci Kut, Cumhuriyet Kitap 803.
  • Büyü Bunun Gerçekliğinde, Semih Gümüş, Radikal Kitap, 13 Mayıs 2005.
  • Sevgiden Öte Sürekli Ölüm, Füsun Akatlı, Yeni Yayınlar, 1980.
  • Aslolan Hatırlanandır, A. Ömer Türkeş, Milliyet Sanat.
  • Marquez ve Romanda Yenilik, Murat Belge, 1981 ve www.aymavisi.org.
  • Gabo Bugünlerde Ne Yapıyor?, Pınar Savaş, Milliyet Sanat.
  • http://www.haberturk.com/yazarlar/muhsin-kizilkaya-2291/1246131-gabonun-kulleri

 

 

Kadınlık Halleri ve Laura Esquivel

Acı Çikolata (1990) ile tanıştığım yazarın ilk kitabını çok tatlı bulmuştum. Romanın baş karakteri Tita’nın ömrü mutfakta geçiyor, ruh halini yaptığı yemeklere yansıtıyor, ruh haline göre menü seçimi yapıyordu. Tita, acı tatlı duygularını, tutkusunu, sevgisini, hüznünü yemeklerine yansıtıyor, bu duygularla hazırladığı yemekler yiyenler üzerinde de etkisini gösteriyordu.

Mutfakta yemekler kaynarken Meksika da kaynıyor, federaller ile devrimciler çatışıyordu. Baskı ve direniş vardı, hem Tita’da hem de ülkede. Uysal ama sağlam bir direnişti bu, tıpkı Tita’nın karakteri gibi.

1992 yılında Acı Çikolata, Esquivel’in eski eşi Alfonso Arau tarafından, Esquivel’in uyarlaması ile, filme çekildi. Roman milyonlarca kopya satmıştı, film de birçok ödül aldı.

Saklı Lezzetler (1998) adlı eserinin alt başlığı Mutfağa Felsefi Bir Yaklaşım idi. Esquivel, “yaşamdan tat alınmazsa yaşamın bir kıymeti olmadığını, yaşam tadı taşımayan bir yazının var olamayacağını” söylüyor; “katıldığımız devrimlerden hiçbiri yeni insanın ortaya çıkmasına elverişli bir sistem yaratmayı başaramadı” diye hayıflanırken, “yeni bir devrimin olması yakın” diyerek umudunu kaybetmiyordu. Yazar, ülkesinin “Tanrı İspanyolları kendi suretinden, yerlileri şeytanın korkunç imgesinden yarattı” tavrından; mestizo (İspanyol-Kızılderili melezi), ladino (Avrupalı-Kızılderili melezi), creole (anası-babası Avrupalı, Amerika kıtasında doğmuş İspanyol) ve mulatto (Avrupa-Afrika melezi) adlandırmalarından son derece rahatsız olan biri. Tüm baskılara olduğu gibi dini baskılara da karşı: “ Aztek tanrı imgeleri aziz tasvirleriyle bire bir eşti, Aztek rahipleri nasıl kurbanların etini yiyip kanını içiyorsa İspanyol rahipler de kan içip İsa’nın bedenini yiyordu”.

Santiago Atitlan. Kilisede azizlere gerçek giysiler giydirilmiş. Meksika Guatemala Gezisi 1998. Fotoğraf: Füsun Kavrakoğlu

Santiago Atitlan. Kilisede azizlere gerçek giysiler giydirilmiş.
Meksika Guatemala Gezisi 1998.
Fotoğraf: Füsun Kavrakoğlu

“Kişiyi yediği, onu nasıl yediği ve onu kiminle yediği belirler” diyerek iki kitabında da tat almaya verdiği önemi bir kez daha vurguluyor. İki kitabında da yemek tarifleri veriyor, mutfağı hayatın merkezine oturtuyor. Bunları gelenek, politika ve tarihle ilişkilendiriyor.

Lupita Ütü Yapmayı Seviyordu (2014) adlı eserinde perspektifi daha geniş tutmuş. Bir kadını ilgilendiren konular ile (çamaşır, ütü, yün örme, iş işleme, toprağı ekmek, haklı olmak, koruyucu olmak, koşu, dans, seks, içki….) Meksika’nın Aztek geçmişi, şamanik uygulamaların Katolik uygulamalara adaptasyonu, çağdaş Meksika siyaseti, politikacıların yozluğu, mafya kuralları, politik suikastları iç içe geçirerek anlatmış. Romanın polisiye kurgusunun yanında Aztek tanrı inançları, şaman adetleri, Meksika’ya özgü halusinojen otları da kapsayan mistik bir yanı da var.

Lupita, hayatındaki kırılmaları ütü yaparak, cinsel açlığını dans ederek gidermeye çalışan bir kadın polis.

Yazarın cinsiyetini bilmeseniz bile bir kadının yazdığını hemen anlayabileceğiniz eserler veriyor Esquivel. Roman sanatının feministi diyebiliriz ona. Kadınlık halleri üzerine kuruyor eserlerini. Devrimciliğini ve kadınlığını aynı anda vurguluyor. “Tanrıların bilgeliğinden şüphe edilmez, bir nedeni olmasa erkekleri yaratmazlardı” diyor.

Laura Esquivel (1950-), fantezi ile gerçeğin buluştuğu; olağanüstü olayların, büyülerin, gerçekliğin sınırlarını genişlettiği büyülü gerçekçilik akımının önemli temsilcilerinden.

 

Yararlanılan Kaynaklar

  • Acı Çikolata, Laura Esquivel, Can Yayınları, 1997.
  • Saklı Lezzetler, Laura Esquivel, Can Yayınları, 2010.
  • Lupita Ütü Yapmayı Seviyordu, Laura Esquivel, Can Yayınları, 2016.
  • Lupita Ütü Yapmayı Seviyordu, Billur Şentürk, Cumhuriyet Kitap, 7 Temmuz 2016.

 

Troçki’nin Sürgün Evleri 4

  • Troçki, Fransa’dan iki yıl dolmadan 1935’in yazında atılır.
  • Kendisine vize veren Norveç’e geçer. Moskova’nın Oslo hükümeti üzerindeki baskısı sonucu 1936 yılında “susmayı” kabul ettiğine dair imza vermesi istenir. Troçki kabul etmeyince küçük bir köyde ikamete mecbur bırakılır.  Birkaç ay sonra Meksika vizesi Troçki’ye ulaşır. Troçki ve eşi, Ocak 1937’de Meksika’ya varırlar.
  • Meksika vizesinin alınmasında ünlü ressam Diego Rivera’nın (1886-1957) emeği geçer. Cumhurbaşkanı Cardenas’tan izni o alır. Ancak Cardenas da Troçki’nin Meksika’da politik eylemde bulunmamasını şart koşar.
  • Troçki ve eşi Natalya, Meksiko Kenti’nin eski banliyösü Coyoacan’daki, ünlü ressam Frida Kahlo’nun (1907-1954) doğduğu ve ömrünün önemli bir bölümünü geçirdiği (1954 yılı geldiğinde öleceği ve küllerinin saklandığı, 1958 yılında Frida Kahlo Müzesi olan), Mavi Ev diye anılan aile evine yerleştiler ve siyasal çalışma yavaş yavaş örgütlendi. Diego, Dördüncü Enternasyonal’in Meksika bölümüne katıldı. Troçki’ler 1939 yılına kadar Mavi Ev’de yaşadılar.
  • 1938’de Troçki, oğlu Lev Sedov’un Paris’te öldüğünü haber aldı. Oğlunun Gizli Polis tarafından öldürüldüğüne kesin gözüyle bakıldı. Diğer oğlu Sergei Sedov, 1935 yılından beri SSCB’de kayıptı.
Nisan 1938’de André Breton ve ressam eşi Meksika’ya geldiler, Rivera’ların San Angel’deki evine yerleştiler. Bu altı kişi birlikte çalıştılar, seyahat ettiler. Troçki ve Breton bir devrimci sanatçılar federasyonu için manifesto yazmaya soyundular. Troçki’ye göre her şeyin başı ve sonu siyasal etkinlikti, Breton’a göre ise siyaset sanat ve şiirin bütünsel bir parçasıydı. Sonunda manifestoyu Troçki kaleme aldı.  Yukarıdaki fotoğraf 1938 yılında, Chapultepec Parkı’nda çekilmiş. Soldan sağa: Leon Troçki, Diego Rivera, Natalya Sedova, ABD’li Troçkist Reba Hansen, André Breton, Frida Kahlo ve Jean van Heijenoort (Troçki’nin sekreteri). Fotoğraf: Kahlo, Taschen, 1993.

Nisan 1938’de André Breton ve ressam eşi Meksika’ya geldiler, Rivera’ların San Angel’deki evine yerleştiler. Bu altı kişi birlikte çalıştılar, seyahat ettiler. Troçki ve Breton bir devrimci sanatçılar federasyonu için manifesto yazmaya soyundular. Troçki’ye göre her şeyin başı ve sonu siyasal etkinlikti, Breton’a göre ise siyaset sanat ve şiirin bütünsel bir parçasıydı. Sonunda manifestoyu Troçki kaleme aldı.
Yukarıdaki fotoğraf 1938 yılında, Chapultepec Parkı’nda çekilmiş. Soldan sağa: Leon Troçki, Diego Rivera, Natalya Sedova, ABD’li Troçkist Reba Hansen, André Breton, Frida Kahlo ve Jean van Heijenoort (Troçki’nin sekreteri).
Fotoğraf: Kahlo, Taschen, 1993.

André Breton, Diego Rivera ve Troçki, 1938. Sürrealizm’in kuramcılarından Breton, Fransa Dışişleri Bakanlığı tarafından Meksiko Kenti’ne konferans vermek için yollanmıştı. Fotoğraf: Diego Rivera, Founders Society Detroit Institute of Arts, 1986.

André Breton, Diego Rivera ve Troçki, 1938.
Sürrealizm’in kuramcılarından Breton, Fransa Dışişleri Bakanlığı tarafından Meksiko Kenti’ne konferans vermek için yollanmıştı.
Fotoğraf: Diego Rivera, Founders Society Detroit Institute of Arts, 1986.

Frida ile Troçki arasında kısa süreli bir aşk yaşandı. Natalya İngilizce bilmediği için aralarında İngilizce konuşuyorlardı. Okuması için kendisine verdiği kitapların arasına Troçki, Frida’ya yazılmış aşk mektupları koyuyordu. Diego durumun farkında değildi ama Natalya durumu biliyordu. Temmuz 1937’de ayrıldılar. Frida Kasım 1937’de, Troçki’nin doğum günü ve Rus Devrimi’nin yıldönümü için yukarıdaki oto portresini, “Tüm sevgimle” ithafı ile hediye etti. Tablo, Troçki’nin çalışma odasına asıldı. Frida tablonun adını Perdeler Arasında koymuştu. Fotoğraf: Kahlo, Taschen, 1993.

Frida ile Troçki arasında kısa süreli bir aşk yaşandı. Natalya İngilizce bilmediği için aralarında İngilizce konuşuyorlardı. Okuması için kendisine verdiği kitapların arasına Troçki, Frida’ya yazılmış aşk mektupları koyuyordu. Diego durumun farkında değildi ama Natalya durumu biliyordu. Temmuz 1937’de ayrıldılar. Frida Kasım 1937’de, Troçki’nin doğum günü ve Rus Devrimi’nin yıldönümü için yukarıdaki oto portresini, “Tüm sevgimle” ithafı ile hediye etti. Tablo, Troçki’nin çalışma odasına asıldı. Frida tablonun adını Perdeler Arasında koymuştu.
Fotoğraf: Kahlo, Taschen, 1993.